Bir yerim vardı hayatta.Önemsendiğim , önemsediğim bir yer …Mutluluğumu ,hüznümü paylaştığım insanlar vardı çevremde.Bir gülüşüme mutlu olan insanlar…
Günler , aylar , yıllar geçti.Büyüdüm.Farkındalıklarım arttı.Yetmedi bana bu insanlar..Daha özelini,daha benim olanını istedim.Zor oldu, bir çok tecrübe yaşadım hayata dair.Çok mutluluklar gördüm.Beni mutlu etmeyen mutluluklar.Sıkıldım.Uzaklaştım hepsinden.
Bir gün çok sevdim.Delicesine , uğrunda ölürüm denir ya ben gerçekten ölürdüm.Onun gözbebekleri içinde kaybolmak,onun ses tonunu duymak dünyadaki en güzel şeydi.İşte gerçek mutluluğu tadıyorum diyordum.Benimdi o ve hep benim olmalıydı.
Ama hayat yaptıklarımın cezasını çektirirmiş gibi onu benden aldı.İstenmedim.Sıkılınan taraf bendim bu sefer.Üzüldüm , ağladım aylarca.Hep istedim ,bekledim belki beni birazcık sever diye.Ama yanlış zaman değil , tamamen yanlış insandı.
Ben benliğimi kaybettiğim , acılar içinde boğuştuğum o anda sen geldin işte.Bir daha asla sevemem derken bunu tekrar inandırdın bana.Büyüdüm seninle farkında olmadan kısa bir zamanda.Daha bir olgun hissetmeye , ciddi olmaya başladım.Engin ,uçsuz bucaksız bi yoldu bizimkisi.Belki çok az görüştük ,belki çok az bakabildin gözlerime.Ama sen hep yanımdaydın benim,hep kalbimin en güzel yerinde.Hep başköşesinde.Güzeldi senle yaşamak ,belki yaşlanmakta..Bir yere kadarmış ama sabrımız mesafelere.Gözyaşlarımın aktığı gibi gittin sandım benden.Ama gitmedin.Özeldin.Farklı bir şey vardı seni bana , beni sana çeken.Ama buda yetmedi.Öylece kalakaldık hayatın oyunları karşısında.Yapılacak bir şey yoktu.Sende gitmeliydin benden.İşte bu yanlış zamandı sana dair , bize dair.
Sevgi istemiyorum bundan sonra.Yalnızca huzur ve mutluluk kafi.Senide istemiyorum artık.Yalnızca dostluğun yeter bana.
03.02.2010
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder