Kısacık bi hayattan özet..

Oysa kız sadece sevgi görmek istemişti doğduğu günden beri..Gözlerini açtı ve ailesiyle tanıştı.Sıcak gülümseyişlere

sahip bir sürü insan..Agucuklar yapıldı,kucaklarda taşındı..Günden güne yatakta yalnız yatırıldı ve hayatta yalnız bırakıldı.

O gülüşlerin tek sebebi, hayatlarına kattıkları yeni bir şeyin heyecanındandı..Heyecan geçti , bitti.. kavgalar,gürültüler

bağırışlar aldı yerini.. Ve kız sadece sevgi görmek istemişti.Gittiği her yerde,başladığı her işte bunun eksikliğini hissetti.

Başarılarına yalnız sevindi,hastalığıyla tek başına mücadele etti..En zor anında bile tek başınaydı..

Bir gün buldum sevgiyi dedi..Aşkla geldi,heycanla geldi..O kadar eksikti ki bırakmadı peşini.Sonuna kadar savaştı,yalnızlığını

sonlandırmak için.Ne modern aşklar gibi çirkindi onun sevgisi,ne de eski aşklarda ki gibi bi nebze bağnazlık taşımıyordu

yüreğinde.Sevdi,çok sevdi.. Kendinden çok..Yaptığı herşeyden,yeteneklerinden,ilişkilerinden,şu kısacık ama tek seferlik 

hayatından bile daha çok sevdi.Gerekirse ağladı,paraladı kendini.Ama bu bile ona huzur verdi.Çünkü birini sevmek onun için dünyadaki

en basit ve en önemli şeydi.

Gün geldi istenmedi , gün geldi kandırılmalara sustu , gün geldi bütün kötülükleri yüreği kan ağlaya ağlaya göğüs gerdi.

Çünkü güzel bir şeyin kolaylıkla gelmeyeceğini çok iyi biliyordu.Ama hep kolaya kaçıldı onun hayatı,hep olması gerektiği yere konmadı

..Hep sevgiden yoksun kurallara göre yaşadı.Kendi hayatından söz sahibi değildi.Umutsuzluğa düştüğünde, çok fazla itildiğinde

hep insanlara yalvardı,beni iyi bi yere koyun , beni iyi hissettirin diye..Ama o kadar sevgisiz insanlarla karşılaştı ki, kimse

onu anlamadı.İnsanlar hissettikleri en önemli şeyleri o kadar boşvermişler ki, kendini bi çıkmazda sandı.Ne kadar çabalasada , ne

yapsada olmuyordu.Ne nefes alabiliyor,ne konuşabiliyor,ne anlam verebiliyordu.Sadece ağlıyordu..Gözyaşları söyleyemediği her sözü

yansıtırcasına sicim gibi akıyordu.

Başı okşanmamış bi kız, sineye bastırılmamış bi baş,saçları örülmemiş bi bebek..hiç sevilmemiş bi kalp,hiç dinlenmemiş düşünceler.

Zor değil birine iyi ki varsın demek , zor değil o üzüldüğünde telaşa kapılmak, zor değil gerekirse tek bi gülümseme görmek için 

yıllarını vermek.

Biraz sıkılgan

       Mutsuzluğumun uzun sürdüğü zamanlarım oldu.Öfke hissetmediğim,sadece kırıldığım.Rezil oldum her gün adım attığım yolların ara sokaklarında..Bağıra çağıra 'gitme' diye ağladığımdan.
        O sırada öyle beni kendime getirecek şeyler yaşadım ki , başka açılarla başka pencereleri gördüm. Başka değerlendirip bi başkası oldum ..
        Bittim , bitti , yeniden doğdum , emekledim , büyüdüm ve tekerrüre maruz kaldım . Gülümsedim yeniden ,yine aşık oldum.Aşkı en iyi şekilde yaşadım ,tabi tek taraflı.
        Kavuşunca aşk olmazmış.Ben kavuştum , ben aşık oldum , ben gözlerinin içine bakarken titredim ,ağladım uzun gecelerce , mutlu ettim , mutlu olmaya çalıştım. Ama yalnızdım.
       Yalnızlığımı duyuramadım gülücükler saçtığım, eğlendiğim insanlara.Zor geldi çünkü somurtkan bir yüzü karşılamak onların hayatında.
       Her gün, her an duygularım değişti yalnızlığımın bir Eyfel kulesi boyutuna ulaştığı zamanlarda.Sıkıldım,somurttum,yapcak hiç bişeyim kalmadı.İstemeye yüzüm kalmadı.İsteyecek yüzler yoktu çünkü..
       Bekledim, hala bekliyorum, hala ağlıyorum, hala üzülüyorum, hala kırılıyorum.Zaman kötüye sürüklüyor.
       Bu aynı şunun gibi ; bütün hayatın boyunca öyle şeyler yaparsın ki mükemmel bi CV ortaya çıkartırsın.Sonra mükemmel bir iş bulursun.Mükemmel CV ni onun önüne sunarsın.Mülakatta yapmadığın şey kalmaz.Ama senin daha fazla yapabilceğin bişey kalmamıştır.Takdir onlarındır.Ve sancılı bir bekleyiş süresi..Ya senin mükemmeliğinin farkına varıp el üstünde tutarlar, ya da görmezler..Görmezler ve çöpe atarlar.
       Ben yapabilceğimin en iyisini yaptım , yapıyorum.Ama beklemek..Tek taraflı bişeylerin farkında olmak..Her geçen gün daha ağır yaralar bırakıyor bende.
       Biraz yalnızım bu aralar..biraz hüzünlü.Tüm agresifliğim bundan