Mutsuzluğumun uzun sürdüğü zamanlarım oldu.Öfke hissetmediğim,sadece kırıldığım.Rezil oldum her gün adım attığım yolların ara sokaklarında..Bağıra çağıra 'gitme' diye ağladığımdan.
O sırada öyle beni kendime getirecek şeyler yaşadım ki , başka açılarla başka pencereleri gördüm. Başka değerlendirip bi başkası oldum ..
Bittim , bitti , yeniden doğdum , emekledim , büyüdüm ve tekerrüre maruz kaldım . Gülümsedim yeniden ,yine aşık oldum.Aşkı en iyi şekilde yaşadım ,tabi tek taraflı.
Kavuşunca aşk olmazmış.Ben kavuştum , ben aşık oldum , ben gözlerinin içine bakarken titredim ,ağladım uzun gecelerce , mutlu ettim , mutlu olmaya çalıştım. Ama yalnızdım.
Yalnızlığımı duyuramadım gülücükler saçtığım, eğlendiğim insanlara.Zor geldi çünkü somurtkan bir yüzü karşılamak onların hayatında.
Her gün, her an duygularım değişti yalnızlığımın bir Eyfel kulesi boyutuna ulaştığı zamanlarda.Sıkıldım,somurttum,yapcak hiç bişeyim kalmadı.İstemeye yüzüm kalmadı.İsteyecek yüzler yoktu çünkü..
Bekledim, hala bekliyorum, hala ağlıyorum, hala üzülüyorum, hala kırılıyorum.Zaman kötüye sürüklüyor.
Bu aynı şunun gibi ; bütün hayatın boyunca öyle şeyler yaparsın ki mükemmel bi CV ortaya çıkartırsın.Sonra mükemmel bir iş bulursun.Mükemmel CV ni onun önüne sunarsın.Mülakatta yapmadığın şey kalmaz.Ama senin daha fazla yapabilceğin bişey kalmamıştır.Takdir onlarındır.Ve sancılı bir bekleyiş süresi..Ya senin mükemmeliğinin farkına varıp el üstünde tutarlar, ya da görmezler..Görmezler ve çöpe atarlar.
Ben yapabilceğimin en iyisini yaptım , yapıyorum.Ama beklemek..Tek taraflı bişeylerin farkında olmak..Her geçen gün daha ağır yaralar bırakıyor bende.
Biraz yalnızım bu aralar..biraz hüzünlü.Tüm agresifliğim bundan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder