Oldu

Sonunda tutundum hayata.Güçlüydüm.İstekli ve hırslıydım.Acımasızdım bazı zamanlar belki de..Acılar olgunlaştırdı.Tutundum hayatın çürük dallarına.Hepsi geçiciydi başarıya giden yolda.Ve ulaştım en sonunda.Ya da ulaştığımı sandım o kadar çürüğün arasında..
Bitmedi hiç bir şey.Tam 'oh be'dediğim zamanlar geldi sandım.Gülümsüyordum.Mutluydum yada öyle sanıyordum maskemin altında.Yine yaralar, yine yalanlar..Yine insanların birşeyleri hafife alması.Yineler hiç bitmiyordu her yeninin karşısında.Ummadıklarımın bitmemesi gibi.Ağır ağır yayılıyordu zehir hücrelerime.Halbuki o zehir gözyaşlarımdan yukarı ilerlemeyecekti.Ele geçiremeyecekti beni.Bilmiyordu..Göz yumdum.Sadece gözyaşlarım daha rahat akıp gitsin diye.Üzüldüm elbet,benzer tecrübelerde yaşamıştım daha önce.Hayatta bu değil mi zaten?Tekerrürden ibaret..Ama izin vermedim sahte mutlulukların beni ele geçirmesine.Aşk üzerine o kadar söz sölenmişken hepsini yalanlamak hiçte zor olmadı tecrübelerimle.Buda önemsensin 'Duygu;insanların en büyük zafıdır.O kadar güçlüdür ki mantığı tamamen yok edebilir.'Yaşayan bilir.Yaşadım,ama bunu engellemeye çalıştım.Belki bir süre olmadı ancak başardım.Ve bundan sonra gerçeklerleyim.Görmezden gelinemez ve doğru yola götüren, geçici hüzün veren ve sonunda mutluluğa götürücek olan gerçekler..